In de hoek van mijn praktijkruimte – die ik op moment druk aan het inrichten ben – staat sinds enkele dagen een oud kastje te wachten om in gebruik genomen te worden. 
Niet perfect. Niet strak gelakt. Geen meubel uit een showroom, maar eentje met een verhaal.

Van dichtbij zie je het meteen: kringen op het bovenblad, slijtplekken, krasjes en vlekken. Pas als je de deurtjes opent, zie je wat het écht allemaal heeft meegemaakt. Sporen van gebruik, verfvlekken. Sporen van leven.

Heel even heb ik getwijfeld: zal ik het kastje verven? In een mooie groene kleur, zodat het perfect zou passen in het nieuwe interieur? Maar ik voelde al snel: nee!
Dit kastje mag zijn wie het is.

Want is dat niet precies wat we allemaal verlangen? Dat we met onze eigen sporen, de zichtbare en de verborgen sporen, er gewoon mogen zijn?

We lopen tijdens ons leven allemaal butsen en krassen op. In relaties, in werk, gewoon in het leven zelf.
Vaak stoppen we die zorgvuldig weg. We trekken het deurtje dicht, klikken het stevig vast en glimlachen alsof er niets aan de hand is.